Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

O kişinin kafasında derin vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Çetin savaşların başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Savaş ortamında ağır izler asıt olmuş mültecilerin tedavi edildiği Danimarka tesisinde uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve malzemeleri başkalarının ihtiyacı için okulun önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında uyum güçlüğü.

Okul uzmanı çabalar başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girişte, O çocuk ayağa kalktı, “Muallim!” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden yaptı.

Dışarısı soğukken ben iki] çorap. Dede çorapsız gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve nine başörtülüydü. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman çok kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu sık sık evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hala gözleri bilincinde olarak yatarken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. O çocuk mahçup odayı çekilmek istedi. Sorunu çok uzatmadık.

Konsensusla ailenin çoğunlukla destekleriyle Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman Rahman’la özel ile işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koridorda koşarken, kapıya. Yaralanmadı fakat hissi yandı, samimi yoğun ağladı. Onu avutmak amacıyla elini tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, çeşitli renklerde küçük kalemlerle bir karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok fazla uğraşmış, orada kalmak istiyor, okula gitmek. Arkadaşları onu sevmiyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda göreve başladım. O çocuk unuttum.

Günlerden bir gün Nasır’la buluştum. Beni tanıdı, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve bulutlandı; benden söylemedi. Oğul daha sonra zamanlarda birçok Suç olaylara sorumsuzca yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli yetiskinlerin eğitildiği bir koruma yurduna gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza karşılık o çocuğu elinden alınmamış olduk.